Vaste Route: Manon Duintjer

Klankschaalsessies, yoga, macrobiotisch eten en het aanbidden van hindoeïstische goden: in de jaren zeventig raakte Amsterdam in de ban van oosterse spiritualiteit. Manon Duintjer maakte al jong kennis met deze betoverende wereld door haar vader, die er volledig in weg dwaalde. “Wat had […] een intelligente en belezen man, extreem goed op de hoogte van de binnen- en buitenlandse politiek, ertoe gedreven om zich met huid en haar over te geven aan een Indiër met overgewicht, die claimde zonder de tussenkomst van een vrouw op aarde te zijn verschenen? Dat moest wel iets krachtigs zijn”, overdenkt hoofdpersoon Kim in We zijn verdwaald, de nieuwe roman van Manon Duintjer.

Als dochter én als historica is zij gefascineerd door de spirituele hausse in de laatste decennia van de vorige eeuw. Haar vader, de filosoof Otto Duintjer, was zeker niet de enige intellectueel die het spirituele pad op ging. “Hij kwam uit een streng gereformeerd nest waarin je nauwelijks je emoties kon uiten”, vertelt ze als we voor het pand staan waar vroeger spiritueel centrum de Kosmos zat. “Hij had nog theologie gestudeerd met het plan dominee te worden. Maar net zoals veel mensen in die tijd brak hij met de klassieke kerk en wilde vrij zijn, maar het gen om te geloven zat er wel in. En je moet toch wát.”

Lees verder als pdf

Dit bericht was geplaatst inMijn werk, Rubriek. Bookmark the permalink. Zowel reacties als trackbacks zijn gesloten.